Όλα κυλούσαν ήρεμα στον Δήμο μας, μέχρι τη στιγμή που η μυρωδιά φρέσκου βουτύρου και καβουρδισμένου αμυγδάλου διαπέρασε τους τοίχους. Αλλά ξεχάστε τις παλιές, λαϊκές πιατέλες όπου ο καθένας έπαιρνε ένα κουλουράκι. Ο αρμόδιος "άρχοντας των δακτυλίων".αποφάσισε να δείξει πώς γίνεται το σωστό Logistics. Εκεί που οι επίσημοι διαγωνισμοί για τα κέντρα εφοδιασμού του Δήμου... σκαλώνουν και "ναυαγούν", ο Αντιδήμαρχος έκανε τη δική του απευθείας ανάθεση στη γλυκόζη. Κατάφερε αυτό που οι μελέτες αδυνατούν: να στήσει ένα πρότυπο κέντρο διανομής ατομικών πακέτων, αποδεικνύοντας ότι η "εφοδιαστική αλυσίδα" δουλεύει ρολόι, αρκεί να αφορά μόνο τους λίγους και εκλεκτούς του τμήματός του.

Το «Πακέτο» των Λίγων και Εκλεκτών

Σε μια συγκεκριμένη γωνιά του κτιρίου —εκεί που τα σχέδια επί χάρτου συναντούν τη δόξα— ο αρμόδιος «άρχοντας των δακτυλίων» (και των τσουρεκιών) εμφανίστηκε ως άλλος ταχυδρόμος της ευτυχίας. Κάθε υπάλληλος του «δικού του» βασιλείου έλαβε το δικό του, προσωπικό δέμα. Κουλουράκια και τσουρεκάκια, όλα συσκευασμένα με τη φροντίδα που αρμόζει σε... πολύτιμα και στρατηγικής σημασίας υλικά.

Η εικόνα στους διαδρόμους ήταν σκηνικό από ταινία:

• Οι «Δικοί μας»: Κυκλοφορούσαν με το δέμα παραμάσχαλα, σαν να κρατούν απόρρητα έγγραφα. Ένα δέμα που έγραφε πάνω «Είσαι δικός μας, φάε να σωθείς».
• Οι «Αόρατοι»: Όλοι οι υπόλοιποι υπάλληλοι των άλλων τμημάτων, που κοιτούσαν τα πακέτα να περνούν με την απορία του ανθρώπου που βλέπει το πλοίο να φεύγει κι εκείνος δεν έχει εισιτήριο.

Το Μυστήριο του «Χρυσού» Τιμολογίου

Εδώ όμως η ζάχαρη άχνη αρχίζει να αποκτά μια ελαφρώς... φορολογική επίγευση. Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται πάνω από τον Δήμο —πιο επίμονο και από το μαχλέπι— είναι το οικονομικό: Ποιος κερνάει;

• Η Θεωρία της «Προσωπικής» Γενναιοδωρίας: Αν ο Αντιδήμαρχος τα πλήρωσε από την τσέπη του, τότε η αγάπη του είναι ένα θαύμα της γεωμετρίας: ένας κλειστός κύκλος που σταματάει ακριβώς στην πόρτα του τμήματός του. Οι υπόλοιποι είμαστε απλώς «εφαπτόμενες» που μυρίζουμε το σελοφάν.
• Η Θεωρία του «Κοινού Κοιλοπονέματος»: Μήπως τα δέματα βαφτίστηκαν «υλικά στατικής ενίσχυσης»; Μήπως οι κουραμπιέδες χρεώθηκαν ως «λευκά είδη» και τα τσουρέκια ως «ελαστικοί σύνδεσμοι» για τη συνοχή της υπηρεσίας;

Είναι μια υπέροχη στιγμή κοινωνικής δικαιοσύνης: Εσύ πληρώνεις τα τέλη, αυτοί παίρνουν τα δέματα, και όλοι μαζί μοιραζόμαστε... τον αέρα της άχνης που μεταφέρει το ρεύμα στον διάδρομο.

Το Συμπέρασμα

Φαίνεται πως στον Δήμο μας η αγάπη δεν είναι «χύμα», είναι σε συσκευασία δώρου. Μια νέα μορφή αναδιανομής: Από όλους εμάς, σε λίγους και γλυκατζήδες.

Κύριε Αντιδήμαρχε, την επόμενη φορά που θα μοιράσετε δέματα, αφήστε κάπου μια απόδειξη από το ζαχαροπλαστείο. Έτσι, για να ξέρουμε αν το κέρασμα ήταν «δωρεά» ή αν απλώς... «δομήθηκε» πάνω στις πλάτες των υπολοίπων. Μέχρι τότε, παρακαλούνται οι εκλεκτοί να μην αφήνουν ψίχουλα πάνω στις μελέτες.

Ο Αυτόπτης Μάρτυρας (χωρίς δέμα)