- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 701
Η επαναφορά της συζήτησης για νέα μονάδα απορριμμάτων στη Φυλή δεν αποτελεί ούτε σύμπτωση ούτε «τεχνική ανάγκη». Είναι η πιο προβλέψιμη εξέλιξη μιας πολιτικής που εδώ και δεκαετίες αντιμετωπίζει τη Δυτική Αττική ως μόνιμο αποδέκτη προβλημάτων.
Η συζήτηση αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Από το φθινόπωρο του 2025, μέσα από κυβερνητικές συσκέψεις και τον σχεδιασμό της Περιφέρειας Αττικής για τη διαχείριση απορριμμάτων, η Φυλή επανέρχεται σταθερά στο τραπέζι ως βασική “λύση”.
Αυτή η λογική τελειώνει εδώ.
Η αποτυχία του σχεδιασμού για το Επιχειρηματικό Πάρκο άφησε πίσω της ένα κενό. Αντί όμως να καλυφθεί με έναν νέο αναπτυξιακό σχεδιασμό, επιχειρείται να μετατραπεί –για ακόμη μία φορά– σε ευκαιρία επιβάρυνσης της ίδιας περιοχής.
Δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό.
Η Φυλή έχει ήδη σηκώσει δυσανάλογο βάρος. Η ύπαρξη υποδομών απορριμμάτων δεν αποτελεί επιχείρημα για τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής, αλλά ακριβώς το αντίθετο: αποτελεί τον λόγο για τον οποίο πρέπει να σταματήσει οριστικά.
Οποιαδήποτε σκέψη, σχεδιασμός ή πρωτοβουλία από την Περιφέρεια ή τον Δήμο για νέα μονάδα απορριμμάτων στη Φυλή πρέπει να εγκαταλειφθεί άμεσα.
Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς υπεκφυγές.
Η επίκληση της «ανάγκης» δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τη διαιώνιση μιας κατάφωρης αδικίας. Η διαχείριση των απορριμμάτων είναι ευθύνη όλης της Αττικής – όχι μιας περιοχής που έχει ήδη εξαντλήσει τα όριά της.
Αν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση, τότε οι λύσεις υπάρχουν: αποκεντρωμένη διαχείριση, δίκαιη κατανομή, σύγχρονες πρακτικές. Αυτό που δεν υπάρχει πλέον είναι η ανοχή.
Το μήνυμα είναι σαφές:
Η Φυλή δεν είναι επιλογή.
Δεν ήταν ποτέ.
Και δεν θα γίνει ξανά.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 509
Σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά προβλήματα των νέων συχνά αντιμετωπίζονται επιφανειακά ή επικοινωνιακά, η ουσιαστική παρέμβαση και η έμπρακτη συμβολή αποκτούν ιδιαίτερη αξία.
Ο Νίκος Χατζηστρακόσια αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που δεν περιορίζεται στον ρόλο του, αλλά τον υπηρετεί με πράξεις και ευθύνη. Με σταθερότητα και ήθος, αναδεικνύει στην πράξη ότι η ενασχόληση με τα κοινά δεν είναι ζήτημα θέσης, αλλά στάσης ζωής.
Με συνέπεια, ήθος και ουσιαστική διάθεση προσφοράς, υπηρετεί τον δημόσιο ρόλο ως ευθύνη και όχι ως απλή θέση. Ξεχωρίζει για την καθαρότητα των θέσεών του και το έμπρακτο ενδιαφέρον του για ζητήματα που αφορούν τη νέα γενιά, αποδεικνύοντας ότι η παιδεία και η κοινωνική συνοχή δεν αποτελούν απλώς διακηρύξεις, αλλά προτεραιότητες στην πράξη.
Ιδιαίτερη αξία έχει η συμβολή του στο κρίσιμο ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού, ένα φαινόμενο που απαιτεί γνώση, ευαισθησία και ενεργή στάση. Στο πλαίσιο αυτό, ξεχωρίζει και η συμμετοχή του στο νέο βιβλίο της Νεοελληνικής Γλώσσας της Α’ Γυμνασίου, όπου περιλαμβάνονται δύο σελίδες που ο ίδιος έγραψε και σχεδίασε, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενημέρωση και την ενδυνάμωση των μαθητών απέναντι στο bullying.
Πρόκειται για μια πράξη με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς μεταφέρει ένα ισχυρό μήνυμα μέσα στον ίδιο τον χώρο της εκπαίδευσης: ότι η αντιμετώπιση του εκφοβισμού δεν είναι θεωρία, αλλά ευθύνη όλων μας. Και ο Νίκος Χατζηστρακόσια αποδεικνύει ότι αυτή την ευθύνη την αναλαμβάνει με σοβαρότητα και συνέπεια.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 605
Στη Ζωφριά του Δήμου Φυλής εξελίσσεται για ακόμη μία φορά ένα γνώριμο έργο: παρεμβάσεις χωρίς προτεραιότητες, χωρίς σχέδιο και — κυρίως — χωρίς λογική.
Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς κανέναν εμφανή λόγο, ξεκίνησαν ασφαλτοστρώσεις σε δρόμους που κατασκευάστηκαν πριν σχεδόν από οκτώ χρόνια και βρίσκονται σε αποδεκτή κατάσταση. Όχι γιατί υπήρχε ανάγκη. Όχι γιατί κάποιος το ζήτησε. Απλώς γιατί έτσι αποφασίστηκε — από κάπου, από κάποιον, με κριτήρια που κανείς δεν εξηγεί.
Δεν είμαστε απέναντι στα έργα. Το αντίθετο. Η ασφαλτόστρωση είναι αναγκαία και καλοδεχούμενη όπου πραγματικά χρειάζεται. Όμως το αυτονόητο παραμένει: προτεραιότητα πρέπει να έχουν οι προβληματικοί δρόμοι, οι γειτονιές που ταλαιπωρούνται καθημερινά, όχι σημεία που δεν παρουσιάζουν ουσιαστικά ζητήματα.
Γιατί όταν η λογική της ιεράρχησης απουσιάζει, τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα: με ποια κριτήρια γίνονται τελικά οι επιλογές;
Την ίδια ακριβώς στιγμή, λίγα μέτρα παρακάτω, οι οδοί Αγησιλάου και Θεμιστοκλέους θυμίζουν εδάφη μετά από σεισμό. Οι πλακόστρωτοι πεζόδρομοι, κατασκευής άνω των 25 ετών, έχουν υποστεί καθιζήσεις, εξογκώματα από παλιές διαρροές, και μπαλώματα τσιμέντου. Για έναν πεζό είναι δύσκολο να κινηθεί. Για έναν ηλικιωμένο ή ένα άτομο με αναπηρία, είναι κυριολεκτικά αδύνατο.
Η οδός Ηρακλέους είναι άλλη ιστορία — και εξίσου άσχημη. Χωρίς νυχτερινό φωτισμό, με μπάζα διάσπαρτα, με φρεάτια ανοιχτά και χωρίς σήμανση, με εργασίες που ξεκίνησαν και σταμάτησαν κάπου στη μέση σαν να μην υπήρχε ποτέ πρόγραμμα ή προθεσμία. Κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσουν. Ίσως γιατί κανείς δεν ξέρει αν θα τελειώσουν.
Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο βαριά είναι ότι οι δημοτικοί σύμβουλοι της περιοχής δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει. Δεν ενημερώνονται, δεν συμμετέχουν σε αποφάσεις, δεν τους έχει ζητηθεί γνώμη. Αυτό δεν είναι απλώς δυσλειτουργία — είναι πολιτική επιλογή. Μια διοίκηση που λειτουργεί κεντρικά, αδιαφανώς και αντιμετωπίζει τους αιρετούς ως διακοσμητικά στοιχεία.
Υπάρχει και η ιστορία με την οπτική ίνα, που είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική από όλες. Η τεχνική υπηρεσία του Δήμου δεν επέτρεψε την υπόγεια τοποθέτηση καλωδίων στους πεζόδρομους. Αποτέλεσμα: επιλέχθηκε η εναέρια καλωδίωση — καλώδια κρεμασμένα σε κολώνες, που ποτέ δεν συνδέθηκαν με τα ΚΑΦΑΟ. Έτσι, ενώ σχεδόν ολόκληρη η Ζωφριά έχει πρόσβαση σε δίκτυο οπτικών ινών, αυτοί οι δρόμοι έχουν μείνει εκτός. Μια γειτονιά ψηφιακά αποκλεισμένη, εξαιτίας μιας απόφασης που δεν σκέφτηκε την επόμενη μέρα.
 |
 |
 |
 |
 |
Δεν υπάρχει εβδομαδιαία παρακολούθηση. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τα αυτονόητα: ασφαλής μετακίνηση, στοιχειώδης φωτισμός, στοιχειώδης καθαριότητα.
(Η καθίζηση του πλακόστρωτου δεν αποτυπώνεται στις εικόνες λόγω ιδιομορφίας του εδάφους).
