Στη Ζωφριά του Δήμου Φυλής εξελίσσεται για ακόμη μία φορά ένα γνώριμο έργο: παρεμβάσεις χωρίς προτεραιότητες, χωρίς σχέδιο και — κυρίως — χωρίς λογική.

Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς κανέναν εμφανή λόγο, ξεκίνησαν ασφαλτοστρώσεις σε δρόμους που κατασκευάστηκαν πριν σχεδόν από οκτώ χρόνια και βρίσκονται σε αποδεκτή κατάσταση. Όχι γιατί υπήρχε ανάγκη. Όχι γιατί κάποιος το ζήτησε. Απλώς γιατί έτσι αποφασίστηκε — από κάπου, από κάποιον, με κριτήρια που κανείς δεν εξηγεί.

Δεν είμαστε απέναντι στα έργα. Το αντίθετο. Η ασφαλτόστρωση είναι αναγκαία και καλοδεχούμενη όπου πραγματικά χρειάζεται. Όμως το αυτονόητο παραμένει: προτεραιότητα πρέπει να έχουν οι προβληματικοί δρόμοι, οι γειτονιές που ταλαιπωρούνται καθημερινά, όχι σημεία που δεν παρουσιάζουν ουσιαστικά ζητήματα.

Γιατί όταν η λογική της ιεράρχησης απουσιάζει, τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα: με ποια κριτήρια γίνονται τελικά οι επιλογές;

Την ίδια ακριβώς στιγμή, λίγα μέτρα παρακάτω, οι οδοί Αγησιλάου και Θεμιστοκλέους θυμίζουν εδάφη μετά από σεισμό. Οι πλακόστρωτοι πεζόδρομοι, κατασκευής άνω των 25 ετών, έχουν υποστεί καθιζήσεις, εξογκώματα από παλιές διαρροές, και μπαλώματα τσιμέντου. Για έναν πεζό είναι δύσκολο να κινηθεί. Για έναν ηλικιωμένο ή ένα άτομο με αναπηρία, είναι κυριολεκτικά αδύνατο.

Η οδός Ηρακλέους είναι άλλη ιστορία — και εξίσου άσχημη. Χωρίς νυχτερινό φωτισμό, με μπάζα διάσπαρτα, με φρεάτια ανοιχτά και χωρίς σήμανση, με εργασίες που ξεκίνησαν και σταμάτησαν κάπου στη μέση σαν να μην υπήρχε ποτέ πρόγραμμα ή προθεσμία. Κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσουν. Ίσως γιατί κανείς δεν ξέρει αν θα τελειώσουν.

Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο βαριά είναι ότι οι δημοτικοί σύμβουλοι της περιοχής δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει. Δεν ενημερώνονται, δεν συμμετέχουν σε αποφάσεις, δεν τους έχει ζητηθεί γνώμη. Αυτό δεν είναι απλώς δυσλειτουργία — είναι πολιτική επιλογή. Μια διοίκηση που λειτουργεί κεντρικά, αδιαφανώς και αντιμετωπίζει τους αιρετούς ως διακοσμητικά στοιχεία.

Υπάρχει και η ιστορία με την οπτική ίνα, που είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική από όλες. Η τεχνική υπηρεσία του Δήμου δεν επέτρεψε την υπόγεια τοποθέτηση καλωδίων στους πεζόδρομους. Αποτέλεσμα: επιλέχθηκε η εναέρια καλωδίωση — καλώδια κρεμασμένα σε κολώνες, που ποτέ δεν συνδέθηκαν με τα ΚΑΦΑΟ. Έτσι, ενώ σχεδόν ολόκληρη η Ζωφριά έχει πρόσβαση σε δίκτυο οπτικών ινών, αυτοί οι δρόμοι έχουν μείνει εκτός. Μια γειτονιά ψηφιακά αποκλεισμένη, εξαιτίας μιας απόφασης που δεν σκέφτηκε την επόμενη μέρα.

Δεν υπάρχει εβδομαδιαία παρακολούθηση. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τα αυτονόητα: ασφαλής μετακίνηση, στοιχειώδης φωτισμός, στοιχειώδης καθαριότητα.

(Η καθίζηση του πλακόστρωτου δεν αποτυπώνεται στις εικόνες λόγω ιδιομορφίας του εδάφους).