- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 220
Μισθοί και συντάξεις αναμένεται να αυξηθούν το 2027, αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι πόσο θα βελτιωθεί πραγματικά η ζωή των πολιτών. Όταν οι αυξήσεις περιορίζονται από τον πληθωρισμό, ενώ το αφορολόγητο δεν αναπροσαρμόζεται αντίστοιχα, τα ποσοστά των ανακοινώσεων δεν λένε ολόκληρη την αλήθεια.
Το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού για το 2027 περιλαμβάνει αυξήσεις στις αποδοχές των εργαζομένων, αναπροσαρμογή των συντάξεων, ενίσχυση του κατώτατου μισθού και οικονομικές παροχές για συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών.
Οι προβλέψεις κάνουν λόγο για αύξηση 3,9% στις ονομαστικές αμοιβές ανά εργαζόμενο, αύξηση 2,8% στις συντάξεις και κατώτατο μισθό που θα προσεγγίσει τα 960 ευρώ μικτά από τον Απρίλιο του 2027. Παράλληλα, προβλέπεται ετήσια ενίσχυση 400 ευρώ για τους δικαιούχους συνταξιούχους και επίδομα Χριστουγέννων 500 ευρώ μικτά για τους εργαζομένους στο Δημόσιο τον Δεκέμβριο του 2027. Πρόκειται για προβλέψεις και μέτρα που πρέπει να εξετάζονται με βάση το στάδιο υλοποίησής τους.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι πόσα χρήματα αναγράφονται στους πίνακες του προϋπολογισμού. Είναι πόσα θα μένουν τελικά στο πορτοφόλι.
Αυξήσεις που δεν αλλάζουν τη ζωή
Σύμφωνα με το προσχέδιο, οι ονομαστικές αμοιβές ανά εργαζόμενο αναμένεται να αυξηθούν κατά 3,9% το 2027. Σε πραγματικούς όρους, όμως, η αύξηση εκτιμάται ότι θα περιοριστεί στο 1,4%, αφού ληφθεί υπόψη ο πληθωρισμός.
Η διαφορά είναι καθοριστική. Ο εργαζόμενος δεν αγοράζει τρόφιμα με ποσοστά αύξησης, ούτε πληρώνει το ενοίκιο με κυβερνητικές προβλέψεις. Πληρώνει με τα χρήματα που έχει στη διάθεσή του.
Την ίδια στιγμή, περίπου ένας στους τρεις μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα εξακολουθεί να λαμβάνει λιγότερα από 1.000 ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται στο σχετικό δημοσίευμα.
Για έναν άνθρωπο που καλείται να καλύψει ενοίκιο, τρόφιμα, ενέργεια και μετακινήσεις, ακόμη και μια ονομαστική αύξηση μπορεί να αποδειχθεί ανεπαρκής. Ιδίως όταν οι τιμές έχουν ήδη ανέβει και οι οικογενειακές δαπάνες απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος.
Το αφορολόγητο που μένει πίσω
Υπάρχει και μια παράμετρος που δεν πρέπει να παραβλέπεται. Το αφορολόγητο όριο δεν αυξάνεται αντίστοιχα με τις ονομαστικές αποδοχές.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε εργαζόμενος θα πληρώσει υποχρεωτικά περισσότερο φόρο. Σημαίνει, όμως, ότι η αύξηση του μισθού δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε ισόποση αύξηση του καθαρού εισοδήματος. Ανάλογα με το ύψος των αποδοχών, την οικογενειακή κατάσταση και τη φορολογική κλίμακα, ένα μέρος της αύξησης μπορεί να επιβαρυνθεί με φόρο.
Γιατί, λοιπόν, η συζήτηση περιορίζεται στα ποσοστά των αυξήσεων και δεν εξετάζεται παράλληλα η αναπροσαρμογή του αφορολόγητου, ώστε να ενισχυθεί ουσιαστικότερα το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων;
Η πραγματική οικονομική ενίσχυση πρέπει να μετριέται μετά τους φόρους και τις κρατήσεις, όχι πριν από αυτούς.
Οι συνταξιούχοι και η αριθμητική της επιβίωσης
Για το 2027 προβλέπεται αύξηση 2,8% στις συντάξεις, χωρίς συμψηφισμό με την προσωπική διαφορά. Πρόκειται για αλλαγή που επιτρέπει σε περισσότερους συνταξιούχους να δουν πραγματική αύξηση στην καταβολή τους.
Αλλά ας δούμε τι σημαίνουν τα ποσοστά στην καθημερινότητα.
Σε σύνταξη 800 ευρώ, μια αύξηση 2,8% αντιστοιχεί σε 22,40 ευρώ τον μήνα. Σε σύνταξη 1.000 ευρώ, αντιστοιχεί σε 28 ευρώ, πριν από τυχόν άλλες επιδράσεις.
Η ετήσια ενίσχυση των 400 ευρώ μπορεί να προσφέρει μια προσωρινή ανάσα στους δικαιούχους. Δεν αντικαθιστά, όμως, μια επαρκή μηνιαία σύνταξη, ούτε λύνει το πρόβλημα όσων δυσκολεύονται να καλύψουν σταθερά τις βασικές τους ανάγκες.
Ο συνταξιούχος δεν έχει ανάγκη μόνο από μια έκτακτη ενίσχυση τον Νοέμβριο. Χρειάζεται εισόδημα που να επαρκεί κάθε μήνα, χωρίς να αναγκάζεται να επιλέγει ποιον λογαριασμό θα αφήσει απλήρωτο.
Η ανάπτυξη για ποιον;
Οι προβλέψεις περιλαμβάνουν επίσης νέες αυξήσεις του κατώτατου μισθού, εφαρμογή τριετιών για όσους τις δικαιούνται, μείωση ασφαλιστικών εισφορών στον ιδιωτικό τομέα και αντίστοιχες αναπροσαρμογές στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων.
Κάποια από αυτά τα μέτρα μπορούν να προσφέρουν ανακούφιση. Δεν αρκούν, όμως, από μόνα τους για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της χαμηλής αγοραστικής δύναμης.
Μια οικονομία δεν κρίνεται μόνο από τους ρυθμούς ανάπτυξης, τα δημοσιονομικά αποτελέσματα ή τα ποσοστά αύξησης των μισθών. Κρίνεται και από το αν ο εργαζόμενος μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς από την εργασία του, αν ο συνταξιούχος μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του και αν η βελτίωση των οικονομικών δεικτών γίνεται αισθητή στην καθημερινότητα.
Γιατί πραγματική αύξηση δεν είναι να παίρνεις λίγα περισσότερα και να τα χάνεις στις ανατιμήσεις, στους φόρους και στους λογαριασμούς. Πραγματική αύξηση είναι να μπορείς να αγοράζεις περισσότερα με τα χρήματα που κερδίζεις.
Όσο αυτό δεν γίνεται αισθητό στην καθημερινή ζωή, οι αυξήσεις μπορεί να φαίνονται σημαντικές στους πίνακες του προϋπολογισμού, αλλά για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα εξακολουθούν να μοιάζουν με ψίχουλα.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 227
Ο μισθός τελειώνει πριν από τον μήνα. Η σύνταξη εξαντλείται πριν από τις ανάγκες. Και η αξιοπρεπής ζωή μετατρέπεται σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης.
Κάποτε περιμέναμε την ημέρα της πληρωμής για να καλύψουμε τις ανάγκες μας και να κάνουμε τα σχέδιά μας. Σήμερα, πολλοί περιμένουν την επόμενη πληρωμή για να καλύψουν τις τρύπες που άφησε η προηγούμενη.
Ο μισθός μπαίνει στον λογαριασμό και αρχίζει αμέσως η αντίστροφη μέτρηση. Ενοίκιο, ρεύμα, σούπερ μάρκετ, καύσιμα, φάρμακα, λογαριασμοί. Τα χρήματα έχουν ήδη προορισμό πριν προλάβει ο εργαζόμενος να σκεφτεί τι χρειάζεται ο ίδιος και η οικογένειά του.
Για τους συνταξιούχους, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Έπειτα από δεκαετίες εργασίας και εισφορών, πολλοί αναγκάζονται να υπολογίζουν αν μπορούν να αγοράσουν όσα χρειάζονται, να ζεστάνουν το σπίτι τους ή να καλύψουν ένα έκτακτο έξοδο.
Και τότε γεννιέται το πιο παράλογο ερώτημα: Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να εργάζεται έναν ολόκληρο μήνα και να μην μπορεί να ζήσει από τον μισθό του;
Μας μιλούν για ανάπτυξη, επενδύσεις, αύξηση του ΑΕΠ και θετικούς οικονομικούς δείκτες. Όμως η οικονομία δεν είναι μόνο αριθμοί σε πίνακες και διαγράμματα. Είναι και η καθημερινότητα του ανθρώπου που στέκεται μπροστά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και αφαιρεί προϊόντα επειδή ξεπέρασε το ποσό που μπορεί να πληρώσει.
Αν η οικονομία πηγαίνει καλύτερα, γιατί τόσοι άνθρωποι αισθάνονται ότι ζουν χειρότερα; Αν αυξάνεται το εισόδημα, αλλά το κόστος της ζωής απορροφά ακόμη μεγαλύτερο μέρος του, ποιος τελικά κερδίζει από αυτή την ανάπτυξη;
Δεν αρκεί να λέμε στους πολίτες να κάνουν οικονομία. Δεν γίνεται να περικόπτεις διαρκώς τις ανάγκες σου όταν έχεις ήδη περιορίσει όσα μπορούσες να περιορίσεις. Δεν μπορείς να μειώσεις άλλο το καλάθι του σούπερ μάρκετ, να αναβάλεις επ' αόριστον μια ιατρική εξέταση ή να αντιμετωπίζεις κάθε απρόβλεπτη δαπάνη ως οικονομική καταστροφή.
Μια κοινωνία δεν μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό να δουλεύει ο άνθρωπος για να πληρώνει λογαριασμούς και να περιμένει την επόμενη πληρωμή για να καλύψει τις υπόλοιπες ανάγκες του.
Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος μπορεί να επιβιώσει μέχρι το τέλος του μήνα. Είναι αν μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, να καλύπτει τις ανάγκες του, να στηρίζει την οικογένειά του και να έχει λίγη ασφάλεια για το αύριο.
Αν, λοιπόν, ο μήνας τελειώνει οικονομικά πριν τελειώσει ημερολογιακά, ίσως δεν φταίει μόνο ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Ίσως πρέπει να ξαναδούμε ποιοι ωφελούνται από την οικονομία που έχουμε οικοδομήσει και ποιοι καλούνται απλώς να αντέξουν τις συνέπειές της.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 201
[ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ] – Σε τροχιά επικίνδυνης αναζωπύρωσης εισήλθε εκ νέου ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη, με την Ελλάδα να καταγράφει μία από τις πλέον ανησυχητικές επιδόσεις, ανατρέποντας το κλίμα συγκρατημένης αισιοδοξίας των προηγούμενων μηνών. Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat για τον Σεπτέμβριο, ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή στη χώρα μας «εκτοξεύθηκε» στο 5,1%, από 3,7% τον Αύγουστο, επιβεβαιώνοντας τις εκτιμήσεις για ένα νέο, ισχυρό κύμα ακρίβειας.
Η Ενέργεια «Φουντώνει» την Ακρίβεια
Ο κύριος ένοχος για τη νέα αυτή έξαρση εντοπίζεται, σχεδόν αποκλειστικά, στον τομέα της ενέργειας. Μετά από μια περίοδο σχετικής αποκλιμάκωσης, οι τιμές της ενέργειας στη Ζώνη του Ευρώ κατέγραψαν άλμα 18,8% σε ετήσια βάση τον Σεπτέμβριο (από 14,3% τον Αύγουστο), συμπαρασύροντας τον γενικό δείκτη και στην Ελλάδα. Η εξέλιξη αυτή αποδίδεται στις συνεχιζόμενες γεωπολιτικές εντάσεις και την αβεβαιότητα στις διεθνείς αγορές καυσίμων.
Δύσκολη Εξίσωση για την ΕΚΤ
Τα νέα στοιχεία ασκούν πλέον ασφυκτική πίεση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και την πρόεδρό της, Κριστίν Λαγκάρντ. Η Φρανκφούρτη καλείται τώρα να λύσει μια δύσκολη εξίσωση:
- Η Πίεση για Αυξήσεις: Ο υψηλός πληθωρισμός επιβάλλει, θεωρητικά, μια νέα αύξηση των επιτοκίων για τη συγκράτηση των τιμών.
- Ο Κίνδυνος Ύφεσης: Μια τέτοια κίνηση, ωστόσο, κινδυνεύει να «στραγγαλίσει» την ήδη αναιμική ανάπτυξη στην Ευρώπη, καθώς ο πληθωρισμός είναι «εισαγόμενος» (λόγω ενέργειας) και όχι αποτέλεσμα υπερβολικής ζήτησης.
Η «Ασπίδα» των Ομολόγων
Ένα στοιχείο που ενδεχομένως να δώσει «ανάσα» στην ΕΚΤ είναι η πρόσφατη συμπεριφορά των αγορών ομολόγων. Η άνοδος των αποδόσεων, που παρατηρήθηκε τις προηγούμενες ημέρες, λειτουργεί από μόνη της ως σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής. Αυτό ίσως επιτρέψει στη Λαγκάρντ να αποφύγει μια άμεση, τρίτη κατά σειρά, αύξηση επιτοκίων τον Οκτώβριο, ποντάροντας στο ότι η αγορά «κάνει τη δουλειά» για λογαριασμό της.
Εφιάλτης Στασιμοπληθωρισμού
Παρά τις όποιες τακτικές κινήσεις, η μεγάλη εικόνα παραμένει ζοφερή. Ο συνδυασμός επίμονου, υψηλού πληθωρισμού και ασθενούς οικονομικής δραστηριότητας φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον εφιάλτη του στασιμοπληθωρισμού. Η ελληνική οικονομία, με το 5,1% να βαραίνει δυσανάλογα τα νοικοκυριά, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διπλή πρόκληση: να διατηρήσει την αναπτυξιακή της δυναμική, την ώρα που το κόστος ζωής γίνεται αβάσταχτο.
