Ο μισθός τελειώνει πριν από τον μήνα. Η σύνταξη εξαντλείται πριν από τις ανάγκες. Και η αξιοπρεπής ζωή μετατρέπεται σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης.

Κάποτε περιμέναμε την ημέρα της πληρωμής για να καλύψουμε τις ανάγκες μας και να κάνουμε τα σχέδιά μας. Σήμερα, πολλοί περιμένουν την επόμενη πληρωμή για να καλύψουν τις τρύπες που άφησε η προηγούμενη.

Ο μισθός μπαίνει στον λογαριασμό και αρχίζει αμέσως η αντίστροφη μέτρηση. Ενοίκιο, ρεύμα, σούπερ μάρκετ, καύσιμα, φάρμακα, λογαριασμοί. Τα χρήματα έχουν ήδη προορισμό πριν προλάβει ο εργαζόμενος να σκεφτεί τι χρειάζεται ο ίδιος και η οικογένειά του.

Για τους συνταξιούχους, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Έπειτα από δεκαετίες εργασίας και εισφορών, πολλοί αναγκάζονται να υπολογίζουν αν μπορούν να αγοράσουν όσα χρειάζονται, να ζεστάνουν το σπίτι τους ή να καλύψουν ένα έκτακτο έξοδο.

Και τότε γεννιέται το πιο παράλογο ερώτημα: Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να εργάζεται έναν ολόκληρο μήνα και να μην μπορεί να ζήσει από τον μισθό του;

Μας μιλούν για ανάπτυξη, επενδύσεις, αύξηση του ΑΕΠ και θετικούς οικονομικούς δείκτες. Όμως η οικονομία δεν είναι μόνο αριθμοί σε πίνακες και διαγράμματα. Είναι και η καθημερινότητα του ανθρώπου που στέκεται μπροστά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και αφαιρεί προϊόντα επειδή ξεπέρασε το ποσό που μπορεί να πληρώσει.

Αν η οικονομία πηγαίνει καλύτερα, γιατί τόσοι άνθρωποι αισθάνονται ότι ζουν χειρότερα; Αν αυξάνεται το εισόδημα, αλλά το κόστος της ζωής απορροφά ακόμη μεγαλύτερο μέρος του, ποιος τελικά κερδίζει από αυτή την ανάπτυξη;

Δεν αρκεί να λέμε στους πολίτες να κάνουν οικονομία. Δεν γίνεται να περικόπτεις διαρκώς τις ανάγκες σου όταν έχεις ήδη περιορίσει όσα μπορούσες να περιορίσεις. Δεν μπορείς να μειώσεις άλλο το καλάθι του σούπερ μάρκετ, να αναβάλεις επ' αόριστον μια ιατρική εξέταση ή να αντιμετωπίζεις κάθε απρόβλεπτη δαπάνη ως οικονομική καταστροφή.

Μια κοινωνία δεν μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό να δουλεύει ο άνθρωπος για να πληρώνει λογαριασμούς και να περιμένει την επόμενη πληρωμή για να καλύψει τις υπόλοιπες ανάγκες του.

Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος μπορεί να επιβιώσει μέχρι το τέλος του μήνα. Είναι αν μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, να καλύπτει τις ανάγκες του, να στηρίζει την οικογένειά του και να έχει λίγη ασφάλεια για το αύριο.

Αν, λοιπόν, ο μήνας τελειώνει οικονομικά πριν τελειώσει ημερολογιακά, ίσως δεν φταίει μόνο ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Ίσως πρέπει να ξαναδούμε ποιοι ωφελούνται από την οικονομία που έχουμε οικοδομήσει και ποιοι καλούνται απλώς να αντέξουν τις συνέπειές της.