- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 599
Οι κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ γύρω από τη Βενεζουέλα και τη Γροιλανδία αποκαλύπτουν μια νέα, ακραία στρατηγική της Ουάσινγκτον, που φέρνει σε δοκιμασία τους παραδοσιακούς συμμάχους και επαναπροσδιορίζει την έννοια της ασφάλειας στην Ευρώπη. Η Ελλάδα, όπως και άλλες χώρες, καλείται να αναμετρηθεί με έναν κόσμο όπου η ισχύς υπερβαίνει τη διπλωματία.
Στη Βενεζουέλα, οι ΗΠΑ δείχνουν ότι δεν διαπραγματεύονται πια: ο έλεγχος της χώρας θεωρείται κρίσιμος για τα συμφέροντά τους, στέλνοντας μήνυμα σε όλη τη Λατινική Αμερική. Η Γροιλανδία, από την άλλη, αποδεικνύει ότι ούτε οι σύμμαχοι εξαιρούνται όταν τα αμερικανικά συμφέροντα κρίνονται υπέρτερα, καθώς η στρατηγική της Αρκτικής γίνεται κρίσιμη στον ανταγωνισμό με Ρωσία και Κίνα.
Για την Ευρώπη, η πολιτική Τραμπ σηματοδοτεί το τέλος μιας αυταπάτης: οι ΗΠΑ επαναδιαπραγματεύονται τα πάντα με όρους ισχύος. Η πίεση για μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες και ο έλεγχος κρίσιμων πόρων αφήνουν την ΕΕ εκτεθειμένη, χωρίς ενιαία φωνή.
Για την Ελλάδα, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Η ευθυγράμμιση με την Ουάσινγκτον προσφέρει γεωγραφική σημασία αλλά όχι εγγυήσεις. Στα ελληνοτουρκικά, η Τουρκία παραμένει «παίκτης προς διαπραγμάτευση», ενώ η Ελλάδα κινδυνεύει να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα προτεραιότητα.
Συμπερασματικά, η στρατηγική Τραμπ επαναφέρει έναν κόσμο ζωνών επιρροής και ωμής ισχύος. Η Ευρώπη και η Ελλάδα πρέπει να αποφασίσουν αν θα υπάρξουν ως αυτόνομοι παίκτες ή θα παραμείνουν θεατές των εξελίξεων που καθορίζουν το μέλλον τους.
#Γεωπολιτική #ΔιεθνείςΣχέσεις #ΣτρατηγικήΑσφαλείας
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 664
Σε συνέχεια του δημοσιεύματός μας για τις επικίνδυνες εκσκαφές στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου
και της επίσημης καταγγελίας που καταθέσαμε στη ΓΑΔΑ,
λάβαμε απάντηση από τη Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής,
η οποία επιβεβαιώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο όσα καταγγείλαμε.
Σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο της Τροχαίας:
- οι εργασίες εκτελούνται χωρίς να εξασφαλίζεται ασφαλής διέλευση πεζών, κατά παράβαση της ΚΥΑ 6952/2011,
- πεζοί αναγκάζονται να κινούνται στο οδόστρωμα, με άμεσο κίνδυνο παράσυρσης,
- η ίδια η Τροχαία διαπιστώνει κίνδυνο τροχαίου ατυχήματος,
- η άδεια εκσκαφής που εξέδωσε η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου και ίσχυε από 15-9-2025 έχει λήξει από 15-12-2025,
- ζητείται διακοπή των εργασιών,
- και, το σοβαρότερο, κινείται διαδικασία ενημέρωσης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών για διερεύνηση ενδεχόμενου ποινικού αδικήματος.
(Πατήστε εδώ για να δείτε το επίσημο έγγραφο της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής)
Παρά τα παραπάνω, οι επικίνδυνες συνθήκες είτε παρέμειναν είτε επιτράπηκαν να δημιουργηθούν, γεγονός που γεννά σοβαρά ερωτήματα για την άσκηση –ή μη– των καθηκόντων της Τεχνικής Υπηρεσίας.
Ερωτάται ο Δήμαρχος Φυλής και η Τεχνική Υπηρεσία:
- Για ποιον λόγο εκδόθηκε άδεια εκσκαφής, χωρίς να διασφαλίζονται εκ των προτέρων οι προβλεπόμενοι ασφαλείς διάδρομοι πεζών;
- Ποιοι υπάλληλοι ή υπηρεσιακά στελέχη είχαν την ευθύνη ελέγχου και επίβλεψης της άδειας στο πεδίο;
- Έγινε έστω ένας επιτόπιος έλεγχος όσο οι εργασίες βρίσκονταν σε εξέλιξη και πότε;
- Γιατί δεν ανακλήθηκε άμεσα η άδεια, όταν ήταν εμφανές ότι παραβιάζονταν βασικοί κανόνες ασφάλειας;
- Γιατί επιτράπηκε η συνέχιση εργασιών μετά τη λήξη της άδειας;
- Ποια μέτρα σκοπεύει να λάβει ο Δήμος τώρα, μετά την παρέμβαση της Τροχαίας και την επικείμενη εισαγγελική διερεύνηση;
Η ιστοσελίδα «Δημότης Φυλής» καλεί δημόσια τις δημοτικές παρατάξεις «Αλλάζουμε» και «Λαϊκή Συσπείρωση Φυλής» να πάρουν άμεσα και ξεκάθαρα θέση. Ζητείται να τοποθετηθούν για τις ευθύνες της Τεχνικής Υπηρεσίας, για το πώς αντιλαμβάνονται την ασφάλεια στον δημόσιο χώρο και για ποιες πρωτοβουλίες προτίθενται να αναλάβουν ώστε να μη βρεθούν ξανά οι πολίτες εκτεθειμένοι σε παρόμοιους κινδύνους.
Όταν μια επίσημη αρχή μιλά για κίνδυνο ατυχήματος και εισαγγελική διερεύνηση, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή. Και σε ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη ζωή, οι επιλογές αυτές κρίνονται.
Αξίζει να τονιστεί με σαφήνεια κάτι που δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Η Περιφέρεια και ο Δήμος Φυλής είχαν ενημερωθεί ήδη μέσω δημοσιεύσεών μας από τις 7 Νοεμβρίου και επίσημα από τις 5 Δεκεμβρίου 2025 για τις επικίνδυνες συνθήκες που δημιουργούσαν οι εκσκαφές. Κι όμως, επέλεξαν την αδράνεια. Δεν υπήρξε ούτε έλεγχος, ούτε παρέμβαση, ούτε μέριμνα για την ασφάλεια των πεζών. Σαν να μη συνέβαινε τίποτα.
Αντίθετα, η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, μέσω της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής, στάθηκε στο ύψος του θεσμικού της ρόλου. Με αυτοψία, τεκμηριωμένες διαπιστώσεις και ξεκάθαρες ενέργειες, κατέγραψε τον κίνδυνο, ζήτησε τη διακοπή των εργασιών και κινεί τη διαδικασία ενημέρωσης της Εισαγγελίας. Έκανε ακριβώς αυτό που όφειλαν να κάνουν όλοι οι αρμόδιοι και δεν έκαναν.
Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά: όταν οι τοπικές αρχές σιωπούσαν, η Τροχαία Αττικής προστάτευσε στην πράξη τους πολίτες. Και όταν μια δημόσια υπηρεσία λειτουργεί με επαγγελματισμό και ευθύνη, αξίζει δημόσια αναγνώριση. Γιατί το πραγματικό ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος έκανε τη δουλειά του — αλλά ποιοι δεν την έκαναν.
#Φυλή #Δρόμοι #Καθημερινότητα
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 714
Γράφονται καταγγελίες, κατατίθενται έγγραφα, αποστέλλονται επείγουσες αναφορές. Καταγράφονται παραβάσεις, αποτυπώνονται κακοτεχνίες, κίνδυνοι και εικόνες εγκατάλειψης. Κι όμως, τίποτα δεν κινείται. Η απάντηση που κυριαρχεί δεν είναι η διάψευση, δεν είναι η διόρθωση, δεν είναι καν η δικαιολογία. Είναι η σιωπή.
Τι συμβαίνει άραγε; Τι να υποθέσει κανείς όταν, παρά τις αποδείξεις, παρά τα επίσημα έγγραφα, παρά την έκθεση των πολιτών σε καθημερινό κίνδυνο, δεν ανοίγει μύτη; Η πιο απλή και ειλικρινής απάντηση είναι και η πιο σκληρή: δεν τους καίγεται καρφί.
Ο κόσμος αγανακτεί, αλλά η αγανάκτηση μένει στα καφενεία. Στις κουβέντες της καθημερινότητας, στα πηγαδάκια, στο μόνιμο «τι περιμένεις». Οι σύλλογοι πίνουν τσαγάκι, οργανώνουν εκδρομούλες, βγάζουν φωτογραφίες, αλλά για τα πραγματικά προβλήματα των γειτονιών ισχύει το διαχρονικό «δεν ακούσαμε, δεν είδαμε – να μην τα χαλάσουμε με τον δήμαρχο». Η κοινωνική συμμετοχή εξαντλείται σε ακίνδυνες ανακοινώσεις και δημόσιες σχέσεις.
Οι δημοτικοί σύμβουλοι εμφανίζονται άβουλοι και άφωνοι. Εκλεγμένοι για τον τίτλο, όχι για την ευθύνη. Δεν πατούν στις γειτονιές, δεν σηκώνουν ζητήματα καθημερινότητας, δεν συγκρούονται, δεν διεκδικούν. Μια γενικευμένη μούγγα σιωπή, λες και η εντολή που πήραν ήταν να μη διαταράξουν τις ισορροπίες.
Η αντιπολίτευση, που θεσμικά θα όφειλε να λειτουργεί ως ελεγκτικός μηχανισμός, είναι άφαντη. Απούσα από τα προβλήματα των δημοτών, αποκομμένη από την καθημερινότητα, εγκλωβισμένη σε γενικόλογες ανακοινώσεις. Οι λακκούβες, τα κατεστραμμένα πεζοδρόμια, τα επικίνδυνα έργα δεν θεωρούνται «πολιτική». Κι όμως, η πιο άμεση και χειροπιαστή πολιτική δεν γίνεται στις συνεδριάσεις ή στις ανακοινώσεις, αλλά στους δρόμους και τα πεζοδρόμια που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Όταν η ασφάλεια των πολιτών τίθεται σε κίνδυνο από κακοτεχνίες ή παραλείψεις, αυτό είναι πολιτική – απτή, καθημερινή και επικίνδυνη για όλους.
Η Περιφέρεια Αττικής, παρά τις επείγουσες καταγγελίες που αποστέλλονται στο γραφείο του Περιφερειάρχη και του Αντιπεριφερειάρχη, δεν απαντά. Καμία αντίδραση, καμία ανάληψη ευθύνης, ούτε καν μια τυπική απάντηση. Σιωπή κι εκεί. Στα παλιά τους υποδήματα.
Έτσι διαμορφώνεται η πραγματική εικόνα: μια κοινωνία συμφεροντολόγα, ανεύθυνη, αμέτοχη. Μια διοίκηση που κινείται μόνο όταν πιεστεί. Ένα σύστημα όπου οι πολίτες που μιλούν θεωρούνται «ενοχλητικοί» και όχι ενεργοί. Όπου η προχειρότητα βαφτίζεται κανονικότητα και η παρέμβαση εξαίρεση.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι οι λακκούβες, οι κακοτεχνίες ή τα επικίνδυνα έργα. Είναι ότι όλοι τα βλέπουν και σχεδόν κανείς δεν αντιδρά. Ότι η σιωπή έχει μετατραπεί σε συλλογική στάση. Κι όταν μια κοινωνία συνηθίζει τη σιωπή, δεν χρειάζονται ούτε δικαιολογίες ούτε συγκάλυψη. Αρκεί η αδιαφορία.
Και φυσικά, αυτή η σιωπή δεν είναι τυχαία. Δεν πέφτει από τον ουρανό. Έχει υλικό υπόβαθρο. Έχει συμφέροντα. Στον Δήμο Φυλής, λίγο ή πολύ, πολλοί «τρώνε από τον Δήμο». Άλλος από ενοικιάσεις ακινήτων σε δημοτικές υπηρεσίες, άλλος από δουλειές και αναθέσεις, άλλος από προμήθειες, άλλος από εργολαβίες μικρές ή μεγάλες. Άλλοι μέσω συγγενικών προσώπων που διορίζονται, τοποθετούνται ή «βολεύονται» με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ένα πλέγμα εξαρτήσεων που δεν γράφεται στα πρακτικά, αλλά καθορίζει συμπεριφορές.
Όταν έχεις οικονομική σχέση με τον Δήμο, δεν σηκώνεις κεφάλι. Όταν περιμένεις δουλειά, δεν καταγγέλλεις. Όταν ο γιος, η κόρη, ο ξάδελφος ή ο κουμπάρος εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα από τη δημοτική εξουσία, τότε η αγανάκτηση τελειώνει πριν καν ξεκινήσει. Έτσι εξηγείται η εκκωφαντική σιωπή. Όχι γιατί δεν ξέρουν, αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά τι ρισκάρουν αν μιλήσουν.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα: όχι μόνο η κακοδιοίκηση, αλλά η κανονικοποίηση της συναλλαγής. Μια κατάσταση όπου ο Δήμος δεν αντιμετωπίζεται ως θεσμός που υπηρετεί τους δημότες, αλλά ως πηγή εισοδήματος, εξυπηρετήσεων και σιωπηρών συμφωνιών. Και όσο αυτό το σύστημα αναπαράγεται, τόσο η αδιαφορία θα βαφτίζεται «ρεαλισμός» και η σιωπή «υπευθυνότητα».
Αυτή είναι η κατάσταση.
Και όσο την αποδεχόμαστε, τόσο θα διαιωνίζεται.
Δημότης Φυλής
