Οι κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ γύρω από τη Βενεζουέλα και τη Γροιλανδία αποκαλύπτουν μια νέα, ακραία στρατηγική της Ουάσινγκτον, που φέρνει σε δοκιμασία τους παραδοσιακούς συμμάχους και επαναπροσδιορίζει την έννοια της ασφάλειας στην Ευρώπη. Η Ελλάδα, όπως και άλλες χώρες, καλείται να αναμετρηθεί με έναν κόσμο όπου η ισχύς υπερβαίνει τη διπλωματία.

Στη Βενεζουέλα, οι ΗΠΑ δείχνουν ότι δεν διαπραγματεύονται πια: ο έλεγχος της χώρας θεωρείται κρίσιμος για τα συμφέροντά τους, στέλνοντας μήνυμα σε όλη τη Λατινική Αμερική. Η Γροιλανδία, από την άλλη, αποδεικνύει ότι ούτε οι σύμμαχοι εξαιρούνται όταν τα αμερικανικά συμφέροντα κρίνονται υπέρτερα, καθώς η στρατηγική της Αρκτικής γίνεται κρίσιμη στον ανταγωνισμό με Ρωσία και Κίνα.

Για την Ευρώπη, η πολιτική Τραμπ σηματοδοτεί το τέλος μιας αυταπάτης: οι ΗΠΑ επαναδιαπραγματεύονται τα πάντα με όρους ισχύος. Η πίεση για μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες και ο έλεγχος κρίσιμων πόρων αφήνουν την ΕΕ εκτεθειμένη, χωρίς ενιαία φωνή.

Για την Ελλάδα, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Η ευθυγράμμιση με την Ουάσινγκτον προσφέρει γεωγραφική σημασία αλλά όχι εγγυήσεις. Στα ελληνοτουρκικά, η Τουρκία παραμένει «παίκτης προς διαπραγμάτευση», ενώ η Ελλάδα κινδυνεύει να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα προτεραιότητα.

Συμπερασματικά, η στρατηγική Τραμπ επαναφέρει έναν κόσμο ζωνών επιρροής και ωμής ισχύος. Η Ευρώπη και η Ελλάδα πρέπει να αποφασίσουν αν θα υπάρξουν ως αυτόνομοι παίκτες ή θα παραμείνουν θεατές των εξελίξεων που καθορίζουν το μέλλον τους.

#Γεωπολιτική #ΔιεθνείςΣχέσεις #ΣτρατηγικήΑσφαλείας