Πίσω από δικαστικές αποφάσεις και ληγμένες συμβάσεις κρύβεται η ίδια πολιτική: η συνειδητή επιλογή να μείνει η Φυλή ο μόνιμος αποδέκτης των απορριμμάτων όλων – και η σιωπηλή συναίνεση όλων όσοι θα μπορούσαν να το αλλάξουν

Η συζήτηση που επανήλθε στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής για τη Φυλή δεν είναι μια τυπική νομική εκκρεμότητα. Είναι η πιο ωμή υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο Περιφέρεια και Δήμος έχουν αποδεχτεί –σιωπηρά ή ενεργητικά– να μετατραπεί η περιοχή σε μόνιμη ζώνη περιβαλλοντικής θυσίας.

Η υπόθεση της έκτασης των 1.000 στρεμμάτων, που συνδέθηκε με την επέκταση του ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων, παρουσιάζεται σήμερα ως «λήξασα». Όχι επειδή αποκαταστάθηκε κάποια αδικία, αλλά επειδή η Περιφέρεια επικαλείται δικαστικές αποφάσεις για να κλείσει κάθε πολιτική συζήτηση. Η σύμβαση του 2004 εμφανίζεται ως άνευ σημασίας, λες και μαζί της εξέπνευσε και κάθε υποχρέωση απέναντι στους κατοίκους της Φυλής.

Ο Περιφερειάρχης Γιώργος Χαρδαλιάς επέλεξε τον πιο εύκολο δρόμο: να κρυφτεί πίσω από τις δικαστικές κρίσεις και να παρουσιάσει τη συνέχιση της χρήσης του χώρου ως αναπόφευκτη. Η δήλωσή του ότι «δεν υπάρχει σύμβαση» και ότι ο ΕΔΣΝΑ «έχει κερδίσει τον χώρο» αποτυπώνει κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια νομική θέση· αποτυπώνει την πολιτική του αδυναμία να σχεδιάσει και να προτείνει εναλλακτικές λύσεις.

Όταν ένας Περιφερειάρχης περιορίζεται στο να διαχειρίζεται τετελεσμένα και όχι να τα αμφισβητεί, τότε δεν μιλάμε για διοίκηση. Μιλάμε για παραίτηση από την ευθύνη. Και είναι τουλάχιστον προκλητικό να μιλά για «καθαρό περιβάλλον» και «βιώσιμη ανάπτυξη», όταν η Φυλή παραμένει ο μόνιμος σκουπιδοτενεκές της Αττικής.

Όμως οι ευθύνες δεν σταματούν στην Περιφέρεια. Ο Δήμαρχος Φυλής φέρει ακέραιη πολιτική ευθύνη για τη στάση του όλα αυτά τα χρόνια. Αντί να συγκρουστεί, αντί να απαιτήσει σχέδιο απεξάρτησης, αντί να υπερασπιστεί έμπρακτα την πόλη, έχει επιλέξει τον ρόλο του σιωπηλού αποδέκτη των αποφάσεων άλλων.

Η προσφυγή στον Άρειο Πάγο παρουσιάζεται ως άλλοθι αγωνιστικότητας, την ώρα που στην πράξη δεν συνοδεύεται από ουσιαστική πολιτική πίεση, καμία συμμαχία, καμία δημόσια διεκδίκηση. Η δημοτική αρχή δείχνει να έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι «έτσι είναι τα πράγματα» – και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Γιατί αν ο Δήμαρχος είχε πραγματικά πιστέψει ότι η Φυλή αξίζει κάτι καλύτερο, δεν θα περίμενε δικαστικές αποφάσεις για να μιλήσει. Θα είχε θέσει το ζήτημα πολιτικά, θεσμικά, κοινωνικά. Θα είχε συγκρουστεί. Δεν θα είχε συνηθίσει την πόλη στον ρόλο του μόνιμου χαμένου.

Η Φυλή, όμως, δεν είναι ούτε χαμένη ούτε δεδομένη. Είναι ένας ζωντανός τόπος, με ανθρώπους που δικαιούνται ισονομία και σεβασμό. Και όσο Περιφέρεια και Δήμος παίζουν το παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών, το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.

Το συμπέρασμα είναι σαφές:
Δεν φταίει μια σύμβαση που λήγει.
Φταίει μια πολιτική που συνεχίζεται.
Και αυτή η πολιτική έχει ονόματα.

#Χαρδαλιάς #Χωματερή #Δήμος Φυλής