Πηγαίνοντας στην εκκλησία αυτές τις ημέρες, αυτό που εισπράξαμε δεν ήταν γιορτινό κλίμα, αλλά ένα βουνό παραπόνων από γείτονες και φίλους. Παράπονα δικαιολογημένα. Δρόμοι σε μαύρο χάλι, εικόνες εγκατάλειψης και –το χειρότερο– κάδοι απορριμμάτων γεμάτοι σκουπίδια, ξεχειλισμένοι, αδειάζοντας την υπομονή των κατοίκων μαζί με τα σκουπίδια τους.

Η εικόνα δεν τιμά κανέναν. Ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες, που ο Δήμος όφειλε να δείξει στοιχειώδη μέριμνα και παρουσία. Αντί γι’ αυτό, η αίσθηση που κυριαρχεί είναι η πλήρης απουσία. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες περιγραφές.

Οι αρμόδιοι Αντιδήμαρχοι Καθαριότητας και Τεχνικών Υπηρεσιών δείχνουν να μην παρακολουθούν την κατάσταση. Ή, ακόμα χειρότερα, να μην μπορούν πια να ανταποκριθούν. Ίσως η πολυετής παραμονή στα ίδια πόστα να έχει φέρει κόπωση. Όμως η κόπωση στη διοίκηση δεν είναι δικαιολογία· είναι πρόβλημα.

Ο Δήμος δείχνει σημάδια αποδιοργάνωσης. Όταν βασικές λειτουργίες, όπως η καθαριότητα και η στοιχειώδης εικόνα των δρόμων, καταρρέουν, τότε δεν μιλάμε για μικρές αστοχίες, αλλά για σοβαρό ζήτημα λειτουργίας.

Οι δημότες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν τα αυτονόητα: καθαρούς δρόμους, άδειους κάδους, μια διοίκηση που να είναι παρούσα – ειδικά τις ημέρες που η πόλη ζει και κινείται περισσότερο.

Οι γιορτές δεν είναι για ωραιοποιήσεις. Είναι όμως μια καλή στιγμή για να ειπωθούν αλήθειες. Και η αλήθεια είναι πως η εικόνα που αντικρίζουμε δεν αρμόζει ούτε στον Δήμο ούτε στους ανθρώπους του.

Η ευθύνη υπάρχει. Το ζητούμενο είναι αν θα αναληφθεί.