- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 516
Η επαναφορά του σχεδίου δημιουργίας Επιχειρηματικού Πάρκου Διακίνησης Εμπορευμάτων στη Φυλή, μέσα από πρόσφατες δημοσιεύσεις που αποκαλύπτουν συζητήσεις μεταξύ των Υπουργείων Περιβάλλοντος και Μεταφορών με τον Δήμο για χρηματοδότηση μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), αποδεικνύει ότι το θέμα όχι μόνο δεν έχει κλείσει, αλλά επανέρχεται δυναμικά.
Η συζήτηση για τη δημιουργία Επιχειρηματικού Πάρκου στη Φυλή δεν είναι μια ουδέτερη τεχνική επιλογή. Είναι μια βαθιά πολιτική απόφαση που αποκαλύπτει, για ακόμη μία φορά, πώς αντιλαμβάνονται ο Δήμαρχος, το Δημοτικό Συμβούλιο και η Δημοτική Επιτροπή τον ρόλο τους: όχι ως υπερασπιστές της τοπικής κοινωνίας, αλλά ως διευκολυντές ενός σχεδιασμού που φορτώνει ξανά την ίδια περιοχή με βάρη που δεν της αναλογούν.
Και το πιο προκλητικό; Δεν μπορούν να επικαλεστούν άγνοια. Γνωρίζουν πολύ καλά – από πρώτο χέρι – τι σημαίνει για τους κατοίκους της Φυλής και συνολικά της Δυτικής Αττικής η συσσώρευση δραστηριοτήτων βαριάς όχλησης. Γνωρίζουν τι σημαίνει καθημερινή διέλευση βαρέων οχημάτων, τι σημαίνει ατμοσφαιρική επιβάρυνση, τι σημαίνει υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Το έχουν ζήσει οι ίδιοι και το ζουν οι δημότες τους εδώ και χρόνια.
Κι όμως, επιλέγουν να συναινέσουν.
Μας μιλούν για «ανάπτυξη», για «επενδύσεις», για «θέσεις εργασίας». Αποφεύγουν όμως να πουν την αλήθεια: δεν πρόκειται για ανάπτυξη, αλλά για μεταφορά προβλήματος. Ο Ελαιώνας αποσυμφορείται και η Φυλή επιβαρύνεται. Το κέντρο ανακουφίζεται και η Δυτική Αττική φορτώνεται ακόμη περισσότερο. Αυτό δεν είναι ισόρροπη ανάπτυξη. Είναι περιβαλλοντική και κοινωνική ανισότητα με καθαρή πολιτική σφραγίδα.
Η στάση της Δημοτικής Αρχής δεν είναι ουδέτερη. Όταν συναινεί, όταν διευκολύνει, όταν αποφεύγει να συγκρουστεί, τότε δεν είναι απλός παρατηρητής. Είναι συνδιαμορφωτής. Και άρα συνυπεύθυνος. Η ευθύνη αυτή δεν βαραίνει μόνο τον Δήμαρχο, αλλά συνολικά το Δημοτικό Συμβούλιο και τη Δημοτική Επιτροπή που επιλέγουν να στηρίξουν έναν σχεδιασμό ο οποίος εντείνει ένα ήδη κορεσμένο περιβαλλοντικό φορτίο.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η σιωπή απέναντι στις διαχρονικές ασυνέπειες του κράτους. Οι κάτοικοι έχουν ακούσει πολλές υποσχέσεις στο παρελθόν. Υποσχέσεις για ελέγχους που δεν έγιναν ποτέ, για μέτρα που έμειναν στα χαρτιά, για αντισταθμιστικά οφέλη που δεν ήρθαν ποτέ. Γιατί να πιστέψουν τώρα; Με ποια εγγύηση; Με ποια αξιοπιστία;
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα προχωρήσει ένα έργο. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος αποφασίζει για τη ζωή των κατοίκων και με ποιο δικαίωμα τους ζητά, για ακόμη μία φορά, να σηκώσουν ένα βάρος που άλλοι δεν θέλουν. Όταν μια περιοχή μετατρέπεται συστηματικά σε αποδέκτη δραστηριοτήτων που αλλού θεωρούνται ανεπιθύμητες, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη. Μιλάμε για επιβολή.
Η Φυλή δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως η «εύκολη λύση». Και όσοι το γνωρίζουν, αλλά παρ’ όλα αυτά συναινούν, δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από τεχνικούς όρους, χρηματοδοτικά εργαλεία ή επικοινωνιακά συνθήματα. Η ευθύνη τους είναι πολιτική, είναι σαφής και είναι βαριά.
Και αυτή τη φορά, δεν μπορεί να περάσει σιωπηλά.
Ο Παρατηρητής
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 510
Η επαναφορά της συζήτησης για νέα μονάδα απορριμμάτων στη Φυλή δεν αποτελεί ούτε σύμπτωση ούτε «τεχνική ανάγκη». Είναι η πιο προβλέψιμη εξέλιξη μιας πολιτικής που εδώ και δεκαετίες αντιμετωπίζει τη Δυτική Αττική ως μόνιμο αποδέκτη προβλημάτων.
Η συζήτηση αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Από το φθινόπωρο του 2025, μέσα από κυβερνητικές συσκέψεις και τον σχεδιασμό της Περιφέρειας Αττικής για τη διαχείριση απορριμμάτων, η Φυλή επανέρχεται σταθερά στο τραπέζι ως βασική “λύση”.
Αυτή η λογική τελειώνει εδώ.
Η αποτυχία του σχεδιασμού για το Επιχειρηματικό Πάρκο άφησε πίσω της ένα κενό. Αντί όμως να καλυφθεί με έναν νέο αναπτυξιακό σχεδιασμό, επιχειρείται να μετατραπεί –για ακόμη μία φορά– σε ευκαιρία επιβάρυνσης της ίδιας περιοχής.
Δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό.
Η Φυλή έχει ήδη σηκώσει δυσανάλογο βάρος. Η ύπαρξη υποδομών απορριμμάτων δεν αποτελεί επιχείρημα για τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής, αλλά ακριβώς το αντίθετο: αποτελεί τον λόγο για τον οποίο πρέπει να σταματήσει οριστικά.
Οποιαδήποτε σκέψη, σχεδιασμός ή πρωτοβουλία από την Περιφέρεια ή τον Δήμο για νέα μονάδα απορριμμάτων στη Φυλή πρέπει να εγκαταλειφθεί άμεσα.
Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς υπεκφυγές.
Η επίκληση της «ανάγκης» δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τη διαιώνιση μιας κατάφωρης αδικίας. Η διαχείριση των απορριμμάτων είναι ευθύνη όλης της Αττικής – όχι μιας περιοχής που έχει ήδη εξαντλήσει τα όριά της.
Αν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση, τότε οι λύσεις υπάρχουν: αποκεντρωμένη διαχείριση, δίκαιη κατανομή, σύγχρονες πρακτικές. Αυτό που δεν υπάρχει πλέον είναι η ανοχή.
Το μήνυμα είναι σαφές:
Η Φυλή δεν είναι επιλογή.
Δεν ήταν ποτέ.
Και δεν θα γίνει ξανά.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 344
Σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά προβλήματα των νέων συχνά αντιμετωπίζονται επιφανειακά ή επικοινωνιακά, η ουσιαστική παρέμβαση και η έμπρακτη συμβολή αποκτούν ιδιαίτερη αξία.
Ο Νίκος Χατζηστρακόσια αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που δεν περιορίζεται στον ρόλο του, αλλά τον υπηρετεί με πράξεις και ευθύνη. Με σταθερότητα και ήθος, αναδεικνύει στην πράξη ότι η ενασχόληση με τα κοινά δεν είναι ζήτημα θέσης, αλλά στάσης ζωής.
Με συνέπεια, ήθος και ουσιαστική διάθεση προσφοράς, υπηρετεί τον δημόσιο ρόλο ως ευθύνη και όχι ως απλή θέση. Ξεχωρίζει για την καθαρότητα των θέσεών του και το έμπρακτο ενδιαφέρον του για ζητήματα που αφορούν τη νέα γενιά, αποδεικνύοντας ότι η παιδεία και η κοινωνική συνοχή δεν αποτελούν απλώς διακηρύξεις, αλλά προτεραιότητες στην πράξη.
Ιδιαίτερη αξία έχει η συμβολή του στο κρίσιμο ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού, ένα φαινόμενο που απαιτεί γνώση, ευαισθησία και ενεργή στάση. Στο πλαίσιο αυτό, ξεχωρίζει και η συμμετοχή του στο νέο βιβλίο της Νεοελληνικής Γλώσσας της Α’ Γυμνασίου, όπου περιλαμβάνονται δύο σελίδες που ο ίδιος έγραψε και σχεδίασε, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενημέρωση και την ενδυνάμωση των μαθητών απέναντι στο bullying.
Πρόκειται για μια πράξη με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς μεταφέρει ένα ισχυρό μήνυμα μέσα στον ίδιο τον χώρο της εκπαίδευσης: ότι η αντιμετώπιση του εκφοβισμού δεν είναι θεωρία, αλλά ευθύνη όλων μας. Και ο Νίκος Χατζηστρακόσια αποδεικνύει ότι αυτή την ευθύνη την αναλαμβάνει με σοβαρότητα και συνέπεια.
Η ρύπανση γίνεται αιτία για καρκίνο του πνεύμονα
Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν είναι απλώς μια δυσάρεστη καθημερινότητα για τους κατοίκους της Δυτικής Αττικής και ειδικότερα της περιοχής των Άνω Λιοσίων. Όλο και περισσότερες επιστημονικές μελέτες αποκαλύπτουν ότι η μακροχρόνια έκθεση σε τοξικούς ρύπους, όπως εκείνους που εκπέμπονται από τη χωματερή της Φυλής, μπορεί