Στη Βουλή κατατέθηκε το νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας που αναδιοργανώνει τον χάρτη των υδάτων, επεκτείνοντας τη χωρική αρμοδιότητα της ΕΥΔΑΠ. Πίσω όμως από τους διακηρυγμένους στόχους για εκσυγχρονισμό, η εφαρμογή των διατάξεων στον Δήμο Φυλής αποκαλύπτει μια σειρά από οικονομικά, διοικητικά και νομικά ερωτηματικά, με τελικό αποδέκτη τον ίδιο τον καταναλωτή.

Κομβικό σημείο αποτελεί το δικαίωμα εξαίρεσης (opt-out), που επιτρέπει στον Δήμο να διατηρήσει την κυριότητα των υποδομών, εισπράττοντας από την ΕΥΔΑΠ τέλος χρήσης και παραχώρησης του δικτύου. Ωστόσο, το τέλος αυτό συνιστά λειτουργικό κόστος για την εταιρεία, το οποίο —μέσω των εγκρίσεων τιμολογίων από τη Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ)— νομοτελειακά μετακυλίεται στους λογαριασμούς. Την ώρα που οι πολίτες βλέπουν ήδη υπέργκες αυξήσεις στα τέλη ύδρευσης 40%, καλούνται ουσιαστικά να χρηματοδοτήσουν τα νέα έσοδα του Δήμου μέσα από την κατανάλωση ενός βασικού αγαθού.

Ταυτόχρονα, η μεταβίβαση της διαχείρισης και συντήρησης των δικτύων στην ΕΥΔΑΠ αναδιαμορφώνει το διοικητικό τοπίο, προσφέροντας παράλληλα στον Δήμο Φυλής μια σημαντική ευκαιρία για τον δραστικό περιορισμό του μισθολογικού του κόστους. Με τη μεταφορά της σχετικής αρμοδιότητας στον νέο φορέα, η παραμονή του αντίστοιχου τεχνικού προσωπικού στον Δήμο παύει να αιτιολογείται διοικητικά και νομικά, καθώς εκλείπει πλέον το φυσικό αντικείμενο της αποστολής του. Υπό αυτό το πρίσμα, η πλήρης απορρόφηση των 59 εργαζομένων της ύδρευσης από την ΕΥΔΑΠ συνιστά την πλέον ενδεδειγμένη επιλογή, επιτρέποντας στον Δήμο να αξιοποιήσει γόνιμα το νέο πλαίσιο για τη μόνιμη αποσυμφόρηση του προϋπολογισμού του.

Το οξύμωρο της όλης νομοθετικής πρωτοβουλίας συμπληρώνεται από την απουσία ουσιαστικής ανταποδοτικότητας. Σε μια περιοχή επιβαρυμένη διαχρονικά από τη λειτουργία του ΧΥΤΑ, τα όποια νέα έσοδα από το «ενοίκιο» των δικτύων θα έπρεπε θεσμικά να μεταφράζονται σε άμεση και γενναία ελάφρυνση των δημοτών, όπως μέσω της δραστικής μείωσης των λοιπών δημοτικών τελών.

Στην πράξη, η ρύθμιση αυτή κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια άδικη εξίσωση για τον δημότη Φυλής: το Κράτος συγκεντρώνει τις υποδομές, ο Δήμος διασφαλίζει νέα έσοδα, και ο καταναλωτής καλείται απλώς να πληρώσει το μάρμαρο.