Λίγους μήνες πριν από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ένα σημαντικό μήνυμα έρχεται από την κοινωνία. Οι πολίτες εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από την πορεία της χώρας και ζητούν αλλαγή. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο αν θέλουν να αλλάξει η κυβέρνηση, αλλά ποιος μπορεί να δώσει πραγματική διέξοδο στα προβλήματά τους.
Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Metron Analysis, το 61% των πολιτών δηλώνει ότι θέλει πολιτική αλλαγή, ενώ το 38% προτιμά την πολιτική σταθερότητα. Παράλληλα, περίπου δύο στους τρεις εκτιμούν ότι η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση, ενώ οι μισοί δηλώνουν ότι η οικονομική τους κατάσταση είναι χειρότερη σε σχέση με έναν χρόνο πριν.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται σε μια απλή διαφωνία με την κυβέρνηση. Συνδέεται με την καθημερινότητα, τους μισθούς που δεν επαρκούν, το κόστος ζωής και την αίσθηση ότι οι κόποι των πολιτών δεν μεταφράζονται σε καλύτερη ζωή.
Το πρόβλημα είναι ότι η επιθυμία για αλλαγή δεν έχει βρει ακόμη τον πολιτικό φορέα που θα την εκφράσει πειστικά. Η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση δεν σημαίνει αυτομάτως ότι οι πολίτες εμπιστεύονται την αντιπολίτευση. Για να γίνει η κοινωνική αγανάκτηση πολιτική δύναμη, χρειάζεται μια συγκεκριμένη πρόταση για την επόμενη ημέρα.
Η ανάγκη για μια νέα εποχή, όχι απλώς μια νέα κυβέρνηση
Ίσως αυτό να είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής. Μια ηγεσία που δεν θα περιοριστεί σε συνθήματα και υποσχέσεις, αλλά θα επιχειρήσει να αλλάξει ουσιαστικά την καθημερινότητα των πολιτών.
Ένας ηγέτης που θα σαρώσει το σημερινό πολιτικό σκηνικό, όχι απλώς ως ένα γνωστό όνομα, αλλά ως σύμβολο μιας διαφορετικής πολιτικής κατεύθυνσης. Με αυξήσεις στους μισθούς που θα έχουν πραγματικό αντίκρισμα στην τσέπη των εργαζομένων, με ενίσχυση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων, με κοινωνική δικαιοσύνη και μια εξωτερική πολιτική που θα δώσει νέα πνοή στον ρόλο της Ελλάδας.
Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από ακόμη μία εναλλαγή προσώπων χωρίς αλλαγή πολιτικής. Χρειάζονται συγκεκριμένες δεσμεύσεις, σχέδιο και έναν ηγέτη που θα πείσει ότι μπορεί να τις υλοποιήσει. Το ζητούμενο είναι μια πραγματική αλλαγή πορείας. Οι αυξήσεις στους μισθούς πρέπει να ξεπερνούν τις αυξήσεις των τιμών, ενώ η εξωτερική πολιτική οφείλει να υπηρετεί με αποφασιστικότητα τα εθνικά συμφέροντα, χωρίς η χώρα να περιορίζεται σε ρόλο παρατηρητή των εξελίξεων.
Το όνομα από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται πολιτικό σχέδιο, κοινωνική στήριξη και η βούληση για πραγματικές αλλαγές.
Το 61% που ζητά πολιτική αλλαγή δεν αποτελεί λευκή επιταγή για κανέναν. Είναι, όμως, ένα σαφές μήνυμα προς ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Η κοινωνία δείχνει ότι θέλει να αλλάξει πορεία. Το ερώτημα είναι ποιος θα τολμήσει να της προτείνει μια διαφορετική Ελλάδα και κυρίως, ποιος θα μπορέσει να την κάνει πράξη.
Αλφρέδος Α.
