Με την είσοδο του Σεπτεμβρίου, το πολιτικό σκηνικό στη Φυλή εισέρχεται σε τροχιά έντονης κινητικότητας. Δημόσιες σχέσεις, εθιμοτυπικά στιγμιότυπα και βαρύγδουπες διακηρύξεις επανέρχονται στο προσκήνιο. Το ξαφνικό αυτό ενδιαφέρον δεν πυροδοτείται από την αγωνία για τα συσσωρευμένα αδιέξοδα του τόπου, αλλά από την τακτική ανασύνταξη των κομματικών συσχετισμών και το κυνήγι της κάλπης.

Στον Δήμο Φυλής, η εγκατάλειψη είναι θεσμική. Η μεν κυβερνητική παράταξη περιορίζεται στη φυσική της παρουσία σε τοπικές φιέστες και πανηγύρια, εξασφαλίζοντας απλώς την απαραίτητη ορατότητα. Όταν όμως η συζήτηση φτάνει στα πραγματικά προβλήματα, η παρουσία αυτή εξαφανίζεται.

Ακόμη πιο εξοργιστική είναι η στάση των υπόλοιπων πολιτικών χώρων. Οι τοπικές οργανώσεις της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ —όπως και τα υπόλοιπα κόμματα— δεν επιδεικνύουν την παραμικρή οργανωμένη δημόσια παρουσία. Καμία παρέμβαση, καμία ανακοίνωση, καμία θεσμική πίεση. Η Φυλή αντιμετωρίζεται ως πολιτική «μαύρη τρύπα», χρήσιμη μόνο για την αλίευση ψήφων τις ημέρες των εκλογών.

Τα προβλήματα της καθημερινότητας είναι σε όλους γνωστά και δεν χρειάζονται περαιτέρω αναλύσεις. Το πραγματικό όμως «καμπανάκι» αφορά το συνολικό οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο βυθίζεται ο Δήμος. Η μέγγενη σφίγγει ασφυκτικά: από τα ήδη βεβαιωμένα πρόσφατα χρέη των 110 εκατομμυρίων ευρώ —για τα οποία μένει πλέον να επιβεβαιωθεί σε ποιες συγκεκριμένες δημοτικές θητείες δημιουργήθηκαν— μέχρι το ταμειακό έλλειμμα των 20 εκατομμυρίων που τελεί υπό δικαστικό έλεγχο, τις ανοιχτές υποθέσεις αιρετών, αλλά και τα υπέρογκα οικονομικά βάρη που αναμένονται από τις εκκαθαρίσεις των δημοτικών επιχειρήσεων, τα δημοτικά ταμεία βρίσκονται στον αέρα.

Απέναντι σε αυτό το οικονομικό και θεσμικό αδιέξοδο, η αφωνία των τοπικών κομματικών οργανώσεων δεν είναι τυχαία, είναι βολική. Πώς να ανοίξουν τους φακέλους και πώς να ζητήσουν διαφάνεια, όταν τα πρόσωπα και οι θητείες που εμπλέκονται στις δικαστικές και οικονομικές εκκρεμότητες διατρέχουν ολόκληρο το κομματικό φάσμα; Η σιωπή τους είναι η συνενοχή τους για τις υποχρεώσεις που υποθηκεύουν το μέλλον των δημοτών.

Τώρα, λοιπόν, που ο Σεπτέμβριος καταφθάνει και οι υποψήφιοι θα περάσουν ξανά το κατώφλι της Φυλής ζητώντας την ψήφο των κατοίκων, οι δημότες οφείλουν να τους κοιτάξουν στα μάτια και να κόψουν τον βήχα στην υποκρισία. Η πολιτική παρουσία δεν αποδεικνύεται στα στημένα χαμόγελα των εκδηλώσεων, αλλά την ώρα της μάχης—εκεί όπου οι φωνές χρειάζονται, αλλά οι πάντες σιωπούν.