Στη Φυλή έχουμε πετύχει κάτι σπάνιο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση: όχι απλώς να καθυστερούν τα έργα, αλλά να έχει καθυστερήσει και η ίδια η έννοια του έργου. Εδώ το 2024 δεν είναι χρονιά, είναι κατάσταση. Μια μόνιμη προεκλογική ρύθμιση όπου όλα ξεκινούν, όλα προχωρούν και τίποτα δεν φτάνει ποτέ.

Το νέο Επιχειρησιακό Σχέδιο 2024–2028 θα μπορούσε να εκτεθεί σε μουσείο σύγχρονης διοίκησης, δίπλα σε έννοιες όπως «θα δούμε», «προσεχώς» και «δρομολογείται». Είναι ένα κείμενο που τα λέει όλα, ακριβώς για να μην χρειαστεί να κάνει τίποτα συγκεκριμένο. Μιλάει για ανάπτυξη, για ποιότητα ζωής, για υποδομές, με την ίδια ευκολία που κάποιος γράφει ευχές σε κάρτα Πρωτοχρονιάς. Όλοι χαμογελούν, κανείς δεν ρωτάει πότε.

Και φυσικά υπάρχει το αγαπημένο έργο-σύμβολο της περιοχής, το φωτοβολταϊκό πάρκο, που έχει αποκτήσει πλέον δική του μυθολογία. Είναι το έργο που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή έχει πλέον ρόλο: να θυμίζει ότι η υπόσχεση είναι πιο χρήσιμη όταν δεν τελειώνει. Έχει περάσει από τόσες τετραετίες που αν είχε φωνή θα ζητούσε κι αυτό παράταση. Από «θα γίνει» έγινε «έρχεται» και από «έρχεται» έγινε «ας το ξαναδούμε από την αρχή», σαν να είναι κάθε φορά η πρώτη φορά που το ακούμε.

Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι το έργο, αλλά η γλώσσα γύρω από αυτό. Εδώ δεν λέγεται ποτέ «θα γίνει τον Ιούνιο», γιατί αυτό εγκυμονεί κινδύνους. Λέγεται «βρίσκεται σε φάση ωρίμανσης διαδικασιών», που μεταφράζεται περίπου ως «μην ρωτάτε, δεν ξέρουμε ούτε εμείς αλλά ακούγεται ωραίο». Είναι μια τέχνη επικοινωνίας όπου η ακρίβεια θεωρείται επικίνδυνη και η ασάφεια παρουσιάζεται ως στρατηγική.

Έτσι η Φυλή έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα παράλληλο σύμπαν διοίκησης, όπου τα έργα ζουν περισσότερο στα δελτία τύπου παρά στο έδαφος, οι μακέτες έχουν καλύτερη ζωή από τις κατασκευές και οι υποσχέσεις ανακυκλώνονται με μεγαλύτερη συνέπεια από οποιοδήποτε πρόγραμμα ανακύκλωσης.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι στη Φυλή δεν υπάρχει έλλειψη οράματος. Υπάρχει περίσσευμα. Το πρόβλημα είναι ότι το όραμα έχει αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα, σαν μπαταρία που γράφει 100% αλλά το κινητό δεν ανοίγει. Και όσο αυτό συνεχίζεται, τα έργα θα συνεχίσουν να είναι πάντα «λίγο πριν ξεκινήσουν», γιατί αυτό είναι τελικά το μόνο στάδιο που δεν κινδυνεύει ποτέ να αποτύχει.

(Η υπογραφή βρίσκεται σε φάση ωρίμανσης)