Γράφω και ξαναγράφω για τον Δήμο, για αποφάσεις, παραλείψεις και επιλογές που επηρεάζουν την καθημερινότητα όλων μας. Για τον τρόπο που ασκείται η εξουσία και για την απουσία ελέγχου. Και όσο περνά ο καιρός, γίνεται όλο και πιο καθαρό: το πρόβλημα δεν είναι η αδιαφορία. Είναι η αποδοχή. Η αποδοχή ότι έτσι λειτουργεί ο Δήμος και ότι δεν χρειάζεται καν να αμφισβητηθεί.

Οι δημοτικοί σύμβουλοι σιωπούν. Οι πολίτες κουράστηκαν πριν καν διεκδικήσουν. Η αντιπολίτευση, με ελάχιστες εξαιρέσεις, περιορίζεται σε ρόλο παρατηρητή. Κανείς δεν πιέζει, κανείς δεν ελέγχει, κανείς δεν απαιτεί λογοδοσία. Έτσι, η εξουσία λειτουργεί χωρίς αντίβαρα, χωρίς φόβο, χωρίς πολιτικό κόστος.

Όποιος μιλάει, στοχοποιείται. Όποιος επιμένει, χαρακτηρίζεται «γραφικός» ή «κακός». Όχι επειδή λέει ψέματα, αλλά επειδή ενοχλεί. Επειδή χαλάει τη βολική ηρεμία ενός συστήματος που έχει μάθει να λειτουργεί στο απυρόβλητο.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι ο δήμαρχος ή η διοίκηση. Είναι η απουσία εναλλακτικής. Κανείς δεν αποφασίζει να κατέβει και να παλέψει σοβαρά. Όχι επειδή δεν υπάρχουν προβλήματα, αλλά επειδή «χρειάζονται χρήματα». Έτσι η τοπική εξουσία μετατρέπεται σε κλειστό κλαμπ και η Δημοκρατία σε τυπική διαδικασία, χωρίς ουσία και χωρίς περιεχόμενο.

Ίσως, τελικά, να χαλάω άδικα τη ζαχαρένια μου. Όμως αν για να είσαι «καλός» πρέπει να σωπαίνεις, τότε η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι στάση. Και όταν όλοι σωπαίνουν, η εξουσία κυβερνά ανενόχλητη.

ο Παρατηρητής

#Δήμος #Εξουσία #Λογοδοσία